Çocuklar konusunda çok hassasım.Hele ki bilinçsiz anne babaların çocukları konusunda daha fazla hassasım çünkü ben de onlardan biriyim.Küçük yaşta büyüklerini değerlendirebilecek, yönlendirebilecek bilince sahip olmayan her çocuğun korunmasızlığı, maruz kaldıkları, tüm hayatlarını etkileyecek sorunlar yaşamaları beni çok etkiliyor.Ve maalesef yine bu çocuklar aynı biliş ve duyguyla benzer ebeveynlere dönüşebiliyorlar.Hele ki bizim gibi bilinçsiz ve eğitimsiz toplumlarda.

İki aydır annemle oturuyorum. Üst dairede ekseriyetle çocuğuna bağıran, öfke nöbetleri geçiren bir anne ve ağlayan bir çocuk var. Bu sesler bazen uykumdan bile uyandırıyor beni.Bu kötü durumu oluşturan mikro makro her şeye duyduğum üzüntü ve öfke giderek büyüyor içimde. Bir şeyler yapmak istiyorum. Her seslerini duyduğumda kendimi çocuğun yerine koyuyor, kendi yaşadıklarımı hatırlıyor ve kahroluyorum. Annemin şimdilerde ‘ben çok cahil,çok bilinçsiz bir anneymişim’ diyerek vicdan muhasebesi yapabiliyor olması nispeten iyi bir şey olsa da,geç kalınan çok ciddi şeyler var artık. Benzer şeyleri başka çocuklar yaşamasın istiyorum.

Komşuma bir mektup yazdım.Yaşanılan durumu her duyduğumda ne kadar etkilendiğimi, ama bunun önemli olmadığını, önemli olanın kendisi ve çocuğu olduğunu söyledim.

Çocuğunun çok yaramaz olduğunu düşünmesi, herkesin çocuğuna bağırıyor olması, belki kendisi de dahil tanıdığı tüm çocuklara benzer şekilde davranılıyor oluşu, bilgisizlikten gelen çaresizlikle tek çözümün bu olduğunu zannetmesi gibi sebeplerle bana da benzer şekilde davranmış olan annemin vicdan azabı çektiğini, benim ise psikolojik, psikiyatrik, hatta nörolojik birden fazla hastalıkla baş etmeye çalıştığımı yazdım.

Anne olmanın büyük sevgi sabır ve bilgi gerektiren bir sorumluluk olduğunu,ve sorunlarının yine sevgi sabır ve bilgiyle çözülmesinin çocuğunun hakkı olduğunu ve bence de büyük sevap olduğunu söyledim.

Kapılarına bıraktığım bu anonim mektuptan sonra,aynı sesleri neredeyse hiç duymuyorum.Kendimi ne kadar iyi hissettiğimi anlatamam…