İyi hissetmek demişken…

Gerçekten ihtiyacı olan birine yardım etmek kadar beni iyi hissettiren bir şey yok. Yani ikileme düşmeden beni her halükarda iyi hissettiren nadir bir şey bu. Uyumak için uzandığımda,'bugün elimden gelen her türlü gerçek iyiliği yapabildim' diyebilmenin verdiği rahatlık ve huzur,korku ve kaygılarımdan beni uzaklaştırıyor, iyi hissettiriyor. Komşuma yazdığım mektup sonrası elimden geldiğince bunu deneyimlemeye koyuldum.

Geçen sabah anneannem için papatya çayları ve bahçeden kopardığım tomurcuk beyaz gül ile, üniversite kitaplarımdan uygarlık tarihi kitabını da dedeme götürmek için yanıma alarak anneannemi ve dedemi ziyarete gittim. İki aydır yan apartmanda olmama rağmen neredeyse bayramdan bayrama yüzümü görmüş olan anneannem beni gördüğüne sevinmişti.

Uyduları donmuş, iki gündür televizyon izleyemiyorlardı.Fişini çekip takmanın yeterli olacağı sorunu çözememişler, deprem lambasının radyosuyla sıkıntılarını geçirmeye çalışıyorlardı. Televizyonu düzelttiğimde çok rahatlamışlardı.iki yaşlı insanın tek eğlencesi televizyondu ve evdeki sessizlik anneannemin zihnini iyice yormuştu. Düşünmekten bitap düşmüş,kendi kendini de olur olmaz şeylerle üzmüştü.Çay eşliğinde yaptığımız sohbet ve onu teskin edici konuşmalarım onu rahatlatmıştı. Gülü vazoya koyarken ‘ne sevdiğimi nasıl da biliyorsunuz.Dedenin getirdiği yeni solmuştu, yerine seninki geldi’ derken gülümseyişi beni de çok iyi hissettirdi.

Dedem ise merakla kitabı karıştırmaya koyuldu.’İlk insanlar da var mı?’ diye sordu, ’evet’ dedim. ’Dünyanın oluşmasından ikinci dünya savaşının sonuna kadar var dede.’ 'Ooo' dedi.'İyi,iyi.' Dedem tarihi çok sever.

Sonra anneannem uzun zamandır ilk kez canının makarna istediğini soyledi.'Sen güzel yapardın' dedi. Tabi ki yaptım ve afiyetle yedik. Ben mutfağı toparlarken elinde ruj şeklinde bir çakmakla yanıma geldi.Bu kız kardeşimin çakmağıydı. Bayram ziyaretinde orada unutmuş olacaktı.

‘Kızım’ dedi. ‘ben bunu buldum.Ruj desen değil, parfüm desen değil, kötü de kokuyor.Bu nedir?’ dedi.Elime alıp çaktım ve ‘bu bir çakmak anneanne’ dedim.Yüzünden geçen sayısız ifadeden sonra gülerek ‘Allah razı olsun kızım. Ben de neler düşündüm, kendimi üzdüm.Koklayınca kötü bir madde mi kullanıyorsunuz, bu ne acaba diye içim içimi yedi’ dedi. Ben de güldüm ve bundan sonra kafasına bir şey takıldığında,bir şey bozulduğunda kendini üzmemesini,ve beni çağırmasını söyledim.

Eve giderken, ‘sen bugün beni çok mutlu ettin,çok rahatlattın’ dedi anneannem.E ne kadar iyi hissettiğimi tahmin edersiniz…

Daha sonra, trafik kazası geçiren yeğenime moral vermek, hastanede boşandığı ve nefret ettiği eşiyle mecburen bir arada kalmak zorunda olan dayıma moral vermek, yeğenimin annesiyle görüşmediğini zannederken aksini öğrenmesi yüzünden yaşadığı öfke ve oğlunu suçlamasıyla ilgili akıl vermek, şehir dışında üniversiteye giden, bir türlü para yetiremeyen,sevgilisi terk ettiği için,arkadaşı küstüğü için, sürekli baş ağrısı çeken kardeşimi teskin etmek, moral vermek, akıl vermek,kasaplardan artık etleri toplayıp hayvanlara vermek, şehir dışında para kazanma mücadelesi veren nişanlıma bolca  sevgi ve işle ilgili fikir vermek gibi tüm iyiliklere giriştim.

İYİ HİSSEDİYORUM.Benim gibi yıllardır depresyon ve kaygı şikayetleriniz varsa,onu boşverin İNSANSANIZ,size de iyi geleceğini düşünüyorum.

Sevgi harika bir şey ve sevgi iyilik demek.Unutmayın gerçek sevgi gerçek ihtiyaçlara cevap verir.Doğru olana hizmet eder.İyilik böyle oluşur.Kötü olana yüz vermez,yanlış olana prim vermez.

Bazen kendini iyileştirmek,başkalarını iyileştirmekle oluyormuş.Sevgiyle kalın…