Çarşamba, Kasım 06, 2013


Kardeşimin migreni var.Yakında nörolojik muayeneden geçecek ve daha ciddi bir şey olmaması için dua ediyorum.Ona psikolojik olarak nasıl yardımcı olabileceğimi araştırırken linkteki yazıyla karşılaştım. Okuduktan sonra sizlerle de paylaşmaya karar verdim çünkü zihnimiz bizi hasta ediyor ve ben de bunu bizzat yaşadım.Artık tedavisi olmayan bir bağışıklık sistemi hastalığına sahibim: Myasthenia Gravis.

Bilenler ne illet bir şey olduğunu bilir ama bilmeyenler için kısa bir özet geçeyim. Kelime anlamı kas zaafı.Beyinden sinire geçen hareket emrinin, sinirden kasa geçerken aksaması. Sebebi sinirden kasa hareket emrini ileten hücrelerin, bağışıklık sistemince tehtid olarak algılanıp yapısını bozacak antikor üretilmesi. Sonuç olarak iletinin kasa tam geçememesi sonucu, göz kapaklarında düşme, gözlerde yana kayma ve çift görme, yutkunmada çiğnemede zorluk, hatta ilerlediği durumlarda diyafram kasını da etkileyerek, nefes almanın da güçleşmesi ve ölüm tehlikesini de barındıran,başlama sebebi bilinmeyen ve tam iyileşme tedavisi olmayan bir hastalık maalesef.

En etkili tedavisi bağışıklık sisteminin baskılanması ve vücutta bu hücreleri üreten timüs bezinin ameliyatla alınması ile oluyor ki ben de iki yıl kortizon kullandım ve son iki senedir de timüsüm yok. Sonuç olarak normal insanlar gibi olmuyorsunuz artık.Onlar hasta olmamak için bağışıklık sistemini güçlendirirken,sizinki güçlendiğinde siz hasta oluyorsunuz.

Hastalığımın ortaya çıkmasından önceki yakın dönemde, üst üste çok zor şeyler yaşadım.Ayrıntılarına girmek istemiyorum ama maddi, manevi, ailevi, ilişkimle alakalı, en basitinden yeme içme barınma gibi zaruri ihtiyaçlarımla alakalı ciddi yoksunluklar yaşadığım bir dönemdi.Tek tutunduğum şey ilişkimdi ama görmemem gereken bazı şeyler gördüm ve o durumdayken de kaldıramadım.Bir hafta boyunca yataktan çıkmamış, yememiş, sürekli ağlamış,ölmek istemiştim.O hafta sonunda bir sabah önümü göremiyordum.Aynaya baktığımda sağ gözüm yarıya kadar kapanmış ve sağa kaymıştı. Evet. Başarmıştım. Artık istesemde net göremeyecek hale getirmiştim kendimi. Görmez olaydım diye ağlarken, evet, başarmıştım.O an aynada kendime bakarken,içimden geçen sadece buydu...

Linkteki yazıda timüse denk gelirseniz,ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.Sağlıkla kalın…



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder