Dün kardeşimden kopyaladığım filmler arasında,henüz izlemediğim, sona kalmış, ilk bakışta pek te hoşuma gitmeyeceğini düşündüğüm bir filmi sırf can sıkıntısından izlemeye başladım.Merak edenler için: adı After Life.Türkçesi Diriliş.Filmi anlatmayacağım ve övmeyeceğim ama öldüğünü zanneden kadının,hayattan ne istiyordun sorusuna ‘sevgi’ yanıtını vermesi,karşılığında ‘zaten seviliyordun, nişanlın Paul seni seviyordu denmesi üzerine verdiği cevap çok çarpıcıydı. ’Annem…Küçükken,birini sevmenin insanın canını acıttığını öğrenmiştim.Bu yüzden kimseyi sevmemeye karar verdim.Böylece canım hiç acımayacaktı. Paul’u sürekli kendimden uzaklaştırdım. O’nu sevmediğimi düşündü.Sevdiğim tek kişi oydu ama hiç söyleyemedim…

Benzer duygu ve düşünceleri ben de taşıdım. Sevgiyi, evliliği çok sorguladım,korktum.En güzel anların,en güzel duyguların içine ettiği çok oldu korkularımın.Şu anki ilişkimi daha yeni başlamışken sırf bu yüzden,ortada bir sebep yokken, bitirmeye kalkıştım.İyi ki beni bu hatadan döndürmüş.İyi ki hala hayatımda diye şükrediyorum şimdi.Sevgiyi ailemizde öğrenememek büyük şanssızlık.Birbirini sevmeyen eşlerin çocuğu olmak…Annem gibi olmak istememek,korkmak,korkmak…